Gwizd parowozu i pociąg ruszył.

Odjechałem...Ty zostałaś.

Długo machałaś mi ręką.

Wtulony w kąt przedziału

siedziałem ze spuszczoną głową.

Patrzyłem na oddalającą się postać.

Malałaś w oczach,

aż rozpłynęłaś się gdzieś we mgle.

Łzy popłynęły mi po policzkach

i pomyślałem - to już koniec.

Teraz zostały tylko wspomnienia.

Piękne wieczorne spacery po plaży

gdy woda obmywała nam stopy,

a my wpatrzeni w siebie nie widzieliśmy świata realnego.

Dziś siedzę w pustym pokoju

i myśląc zadaje sobie pytania:

Czy jeszcze kiedyś Cię spotkam?

Czy nie zgubimy się w tym ogromnym "świecie"?

Czy jeszcze kiedyś przytulisz mnie

i powiesz "Nie martw się.

Życie jest piękne"?

~Aleksander Szafraniec

____________________________________________

Wnioskuję, iż jest pewna grupa osób, które, podobnie jak ja, czekają na kolejną część książki. Niestety, autor aktualnie posługuje się kartką i długopisem, gdyż urządzenia elektroniczne nie są w pełni sprawne. Toteż na drugą część, która jest ukończona trzeba będzie poczekać jeszcze jakiś czas. :-( W weekend majowy postaram się stworzyć nowego bloga, poświęconego tylko i wyłącznie twórczości Alka.